Meer Jill

Ik had altijd al het gevoel dat dit het niet kon zijn. Dit leven wat ik leid. Is dit serieus alles? Semi teleurgesteld.

Ingezoomd op mijn wekelijkse routine, waar de touwtjes van het leven mij in handen hadden in plaats van dat ik de touwtjes in handen had van mijn leven. Een leven waar ik vooral een overload aan externe prikkels moest ontvangen om mijzelf maar een beetje levendig te voelen. De rush, altijd maar gaan, meer feest, meer uren wakker zijn, meer werk, meer seks, meer geld, meer, meer, meer, zoveel mogelijk van ALLES. Maar hoe meer ik van die meer nam, hoe minder en leger het allemaal werd. Ik zeg niet dat meer willen niet goed is, maar je moet de meer wel op de juiste manier inzetten. Niet als escape van de dagelijkse sleur.

In 2017 was de eerste keer dat ik tegen de lamp liep. Ik was in mijn beleveniswereld namelijk onaantastbaar. Ik werkte fulltime, ik was bezig met het opstarten van mijn eigen bedrijf, deed daarnaast nog een pre-master en in het weekend was alleen maar keihard aan het gaan. Na het behalen van mijn pre-master stortte ik geheel in. Ongelukkig. Depressief.

Maar het echte keerpunt kwam met de onverwachte zwangerschap van Lexi. Het besef was zo groot dat ik verantwoordelijk werd voor ander leven. Zij zal voor grootdeel gevormd worden door mij. Dan kan het niet zo zijn dat ik dan mijn eigen mind niet op orde heb. Hoe kan je voor een kind zorgen als je dat mentaal gezien niet eens voor jezelf kan? Ik moest en zou dan ook alles aangrijpen om mijzelf in balans te krijgen. Dit was mijn uitweg.

Ik begon in het verdiepen in allerlei materie over mentale gezondheid, spiritualiteit en ouderschap. In één van de vele gelezen artikelen kwam het de volgende zin naar voren ‘Heal before you get childeren, otherwise they have to heal from you as a parent’. Ik voel deze zin door merg en been en nog steeds als ik hem lees. En zo was mijn nieuwe levensmissie geboren. Ik zou alles proberen wat een effect heeft op een betere mentale gezondheid, wat vanzelf uitmondt in een gelukkiger leven. Want dat is wat iedereen wil toch? Gezonder en gelukkiger, maar ik wilde vooral: een zo goed mogelijke ouder zijn voor Lexi. Zodat ik haar alle handvatten kan geven om op te groeien tot een evenwichtig en liefdevol mens.

Ik schrijf al een lange tijd, maar pas sinds kort laat ik daar een klein deel van zien. Je moet soms dingen doen die weerstand bieden om te groeien. Dit is er één van. Ik neem je graag mee in mijn korte verhalen over moeder zijn, het leven en mijn pad naar een liefdevol en gelukkiger leven waarbij ik alles probeer waarvan men zegt dat het bijdraagt. Waarom? Gewoon omdat ik het leuk vind.

Wie weet heb jij er wat aan.

Liefs.

Back to top