Tussen ons wil ik geen ruis op de frequentie

We voeren nu al kleine gesprekken. Vooral als wij samen in de avond in bed liggen. Aangezien de plek naast mij altijd leeg is wordt deze vaak door haar opgevuld. We hebben eindelijk een draai gevonden waarbij ik niet voortdurend kriebelende tenen in mijn rug voel.

Ze vraagt dan of ik herhaaldelijk hetzelfde liedje voor haar zing, eentje die ik zelf heb bedacht om haar als baby stil te krijgen. Waarnaar zij mij dan vastpakt en zegt dat mama en Lexi voor altijd samen zijn. Alsof zij de tekst voelt en begrijpt. Deze momenten zijn voor mij het dierbaarst. De tijd staat dan even stil. Ik heb het gevoel dat ik niks anders nodig heb dan haar liefde en onze sterkte band.

Het gevoel is zo sterk dat ik mij afsluit voor al het andere wat mijn pad kruist. In de trant van een mannelijke liefde. Sommigen vinden dat mijzelf een hoop ontneem. Maar ik wil geen ruis op onze frequentie. Ik ga zo lekker op haar vibe. Op het idee dat er alleen een ons is. En niemand anders.

Is dat ongezond? Nee ik denk dat stabiliteit van één ouder het allerbelangrijkste is. Een ouder dat niet afgeleid is door anderen. Een ouder waarvan ik zeker weet dat die blijft. Ik ben, en zal er altijd zijn. Dat is geen gegeven voor degene die in ons leven komt. Bij mij is er geen plek voor onzekerheid. Voor haar wil ik geen onzekerheid.

Zij en ik zijn zekerheid. Voor altijd.

Jill

Schrijven is voor mij een uitlaadklep. Waar ik onbesproken gevoelens kenbaar maak. Waar taboes worden doorbroken en ik met echtheid schrijf over mijn interpretatie van het moeder zijn en zoveel meer. Dit is een plek waar ik je meeneem in mijn verhalen. Verhalen over liefde. Verhalen over angst en onzekerheden. Verhalen over mijn weg naar een mentaal gezonder leven.

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.

Back to top